Er was een tijd dat ik dacht dat ‘nee’ zeggen gelijkstond aan afwijzen. Aan mensen teleurstellen. Aan niet voldoen. Dus zei ik ja – vaak. Tegen verzoekjes waar ik eigenlijk geen ruimte voor had. Tegen verwachtingen die me uitputten. Tegen situaties waarin ik mezelf een beetje kwijtraakte.
Tot ik begon te voelen wat het me kostte.
Nee zeggen voelde onwennig. Ongemakkelijk zelfs. Maar ergens begon het te dagen: misschien is ‘nee’ geen afwijzing, maar juist een uitnodiging. Een uitnodiging aan mezelf om eerlijk te zijn. Om mijn grenzen te respecteren. Om de verbinding met de ander niet te baseren op aanpassing, maar op echtheid.
In dit stuk neem ik je mee in mijn ontdekkingstocht: hoe ik oefen met nee zeggen – en waarom dat steeds vaker voelt als een daad van liefde. Voor mezelf én voor de ander.
De worsteling: waarom nee zeggen zo moeilijk is
Voor mij had ‘nee’ zeggen jarenlang een nare bijsmaak. Alsof ik iets fout deed. Ik ben van nature een helper, een mensenmens. Ik hou ervan om klaar te staan voor anderen – dat voelt zinvol en verbindend. Maar ergens onderweg begon ik mezelf uit het oog te verliezen.
Elke ‘ja’ tegen een ander, voelde soms als een ‘nee’ tegen mezelf. En toch bleef ik doorgaan. Want stel je voor dat iemand me egoïstisch zou vinden. Of teleurgesteld zou zijn. Of… me niet meer aardig zou vinden.
Die angst om de ander teleur te stellen, bleek vaak sterker dan mijn eigen behoefte aan rust, ruimte of eerlijkheid.
De omslag: kleine ‘nee’s met grote impact
De omslag kwam niet plotseling. Het begon met kleine momenten. Eerst fluisterend, later iets steviger. Een keer zeggen: “Ik wil er even over nadenken.” Of: “Ik merk dat dit nu niet goed voelt voor mij.” En zelfs: “Ik ga hier deze keer niet op in, ik heb mijn tijd nu nodig voor iets anders.”
Spannend? Zeker. Maar met elke ‘nee’ die ik uitsprak vanuit respect en zelfzorg, groeide er iets. Zelfvertrouwen. Zelfrespect. En, verrassend genoeg: meer oprechte verbinding. Want de mensen die ik belangrijk vind, willen mij niet ‘aanwezig ten koste van mezelf’. Ze willen mij écht.
Terug naar de oorsprong: waarom ik leerde pleasen
Als ik eerlijk kijk, begon mijn neiging om te pleasen niet gisteren. Het zat al vroeg in me – die antenne voor wat een ander nodig heeft, dat verlangen om het ‘goed te doen’. Ergens onderweg ben ik gaan geloven dat harmonie bewaren belangrijker was dan mijn eigen grenzen bewaken. Dat aanpassen veiliger voelde dan kiezen voor mezelf.
Dat patroon zat diep. En het werkte – tot het niet meer werkte. Want als je jezelf te vaak verlaat om de ander tevreden te houden, raak je op een dag jezelf kwijt.
Mijn nee is een ja voor mezelf
Nee zeggen is voor mij dus niet alleen een praktische vaardigheid. Het is een helende daad. Een manier om het kleine meisje in mij te laten weten: je hoeft het niet meer allemaal alleen te dragen. Je mag kiezen. Je mag voelen wat goed is voor jou.
Het blijft oefenen. Maar elke keer dat ik een bewuste ‘nee’ uitspreek, geef ik mezelf een beetje meer ruimte. En dat voelt niet als egoïsme – dat voelt als thuiskomen.
Een liefdevolle uitnodiging
Als jij je herkent in dit verhaal – in het pleasen, het jezelf wegcijferen, het verlangen om vaker op jezelf te vertrouwen – weet dan: je bent niet alleen. En je hoeft het ook niet alleen te doen.
In mijn werk als coach en hypnotherapeut begeleid ik mensen die, net als ik, willen leren luisteren naar hun eigen stem. Die willen leren voelen waar hun grenzen liggen, en hoe je vanuit zachtheid én kracht keuzes maakt die kloppen.
Soms begint dat met één ‘nee’. En eindigt het met een diepe ‘ja’ tegen wie je werkelijk bent.
Voel je welkom.